قراردادهای جایز (یعنی قراردادهایی که هر طرف میتواند هر وقت بخواهد آن را برهم بزند) با مرگ هر یک از طرفین خودبهخود از بین میروند. مثلاً اگر کسی به شما وکالت داده باشد که خانهاش را بفروشید، با فوت او این قرارداد وکالت فسخ میشود و شما دیگر نمیتوانید به نمایندگی از او کاری انجام دهید. همین حکم در مورد عقد ودیعه (امانت) یا عاریه (قرضگیری موقت) هم صادق است. افزون بر این، اگر یکی از طرفین قرارداد «سفیه» شود (یعنی از نظر دادگاه محجور شناخته شود و نتواند در امور مالی خود تصرف کند)، در آن دسته از عقود جایز که «رشد» در آنها شرط است، قرارداد هم منفسخ میشود. یعنی در قراردادهایی که طرف باید عاقل و بالغ و رشید باشد (مثل وکالت یا مضاربه)، اگر یکی از طرفین سفیه شود، رابطه حقوقی خودبهخود پایان مییابد. اما در عقود جایزی که رشد در آنها شرط نیست (مثل ودیعه)، سفه باعث فسخ قرارداد نمیشود.