در قانون مدنی، وقتی از کلمه «تقصیر» استفاده میشود، منظور دو حالت است: یکی «تفریط» و دیگری «تعدی». تفریط یعنی کوتاهی کردن در انجام کاری که قانون یا عرف از انسان انتظار دارد، مثلاً کسی که مال امانتی را در جای نامناسبی بگذارد و آن مال آسیب ببیند. تعدی هم یعنی تجاوز کردن از حد مجاز، مثل استفاده از مال دیگری بدون اجازه یا خارج از حدود اجازهای که داده شده. بنابراین هرگاه در قانون از تقصیر حرف زده شود، هم شامل کوتاهی و هم شامل زیادهروی میشود و این دو مفهوم پایهای مسئولیت مدنی در حقوق ایران هستند. برای مثال اگر کسی به دیگری خسارت بزند، باید ثابت شود که تقصیر کرده یعنی یا تفریط کرده یا تعدی.