تفریط یعنی کسی که مال دیگری را در اختیار دارد، کاری را که باید برای نگهداری از آن مال انجام دهد، انجام ندهد. این کار یا بر اساس توافقی که بین طرفین شده است مشخص میشود یا طبق عرف و عادت مردم، انجام آن برای حفظ مال ضروری است. برای مثال، اگر شخصی امانتدار یک خودرو باشد و در زمستان آن را بیرون از پارکینگ بگذارد و موتور خودرو یخ بزند، در اینجا تفریط رخ داده است. چون طبق عرف، نگهداری خودرو در زمستان در جای سرد کار درستی نیست. یا اگر در قرارداد امانت شرط شده باشد که هر هفته خودرو را روشن کند و این کار را نکند، باز هم تفریط محسوب میشود. نتیجه تفریط این است که شخص خاطی (کسی که تفریط کرده) باید خسارت وارده به مال را جبران کند. حتی اگر مال بدون تقصیر او تلف شده باشد، چون وظیفه مراقبت را انجام نداده، مسئول شناخته میشود.