تعدی یعنی کسی در استفاده از مال یا حقی که در اختیار دارد، از مرز مجازِ خودش پا را فراتر بگذارد. این مرزها دو جورند: یکی مرزی که مالک یا صاحب حق برای اجازهاش تعیین کرده، مثلاً به کسی اجازه داده از ماشینش استفاده کند اما او با آن مسافرت برود. دیگری مرز عرفی است، یعنی چیزی که مردم معمولاً درست و متعارف میدانند، مثل اینکه کسی از ملک همسایه به اندازهٔ معمول عبور کند، اما اگر مدام آنجا تردد کند یا خسارت بزند، کارش تعدی محسوب میشود. تعدی معمولاً در بحث مسئولیت مدنی و جبران خسارت کاربرد دارد. هر کس با تعدی به مال یا حق دیگری زیان وارد کند، ضامن است و باید خسارت وارده را جبران کند. این مفهوم با «تفریط» که ترک عملی است که باید انجام میشد، فرق دارد. در تعدی، شخص عملی را انجام میدهد، اما فراتر از حد مجاز پیش میرود. تعدی هم به اعمال مادی مثل تخریب مال دیگران گفته میشود و هم به اعمال حقوقی مثل فروش مالی که وکالت فروشش را ندارند. باری که قانونگذار شرط «متعارف» را در کنار «اذن» آورده، یعنی حتی اگر اذنی در کار نباشد، باز هم نباید از مرز عرفی تجاوز کرد تا عمل تعدی تلقی نشود.