قانون مدنی برای تشخیص دو نوع مال، یعنی «مثلی» و «قیمی»، یک معیار کلی تعیین کرده است. مال مثلی به کالاهایی گفته میشود که نمونهها و همنوعهای آن در بازار فراوان یافت میشود و معمولاً بر اساس وزن، پیمانه، عدد یا متر معامله میگردد؛ مانند گندم، برنج، تخممرغ یا بنزین. در مقابل، مال قیمی کالایی است که مشابه و همنوع آن بهندرت پیدا میشود یا هر نمونه آن ارزش متفاوتی دارد، مانند یک تابلو نقاشی یا یک خانه. این تقسیمبندی در مواردی مثل ضمان و غصب اهمیت پیدا میکند: اگر کسی مال مثلی دیگران را تلف کند، موظف است عیناً مثل آن را بدهد، ولی اگر مال قیمی از بین برود، باید قیمت روز آن را پرداخت کند. تشخیص این که یک کالا مثلی است یا قیمی به عرف بازار و عادت مردم بستگی دارد و قانون معیار ثابتی برای همه موارد تعیین نکرده است.