این ماده قانونی سهم ارث زن و شوهر را از یکدیگر مشخص میکند. بر اساس این حکم، اگر شوهر فوت کند، زن همسرش از او ارث میبرد اما میزان سهمش به دو عامل بستگی دارد: اول اینکه شوهر متوفی فرزند داشته باشد یا نه، و دوم نوع اموالی که به جا مانده. اگر شوهر بچهدار باشد، زن فقط یکهشتم از اموال منقول (مثل ماشین و پول نقد) و یکهشتم از قیمت اموال غیرمنقول (مثل خانه و زمین) را میبرد. یعنی در این حالت زن صاحب عین خانه نمیشود بلکه فقط معادل یکهشتم قیمت آن را دریافت میکند. اما اگر شوهر فرزندی نداشته باشد، سهم زن به یکچهارم افزایش مییابد و این یکچهارم هم از عین اموال منقول و هم از قیمت اموال غیرمنقول به او تعلق میگیرد. نکته مهم دیگر اینکه این قانون برای همه متوفیانی که پیش از تصویب اصلاحیه سال ۱۳۸۷ فوت کردهاند هم اجرا میشود، به شرطی که تا زمان لازمالاجرا شدن این ماده، هنوز اموالشان بین ورثه تقسیم نشده باشد. پس اگر مثلاً پدری در سال ۱۳۸۵ فوت کرده ولی هنوز ارثیه بین خانواده تقسیم نشده، سهم ارث مادر یا همسرش بر اساس همین قانون جدید محاسبه میشود، نه قانون قدیم. در مقابل، وقتی زن فوت میکند، شوهرش از تمام داراییهای او ارث میبرد و سهمش به خاطر داشتن یا نداشتن فرزند تغییر نمیکند. این تفاوت در سهم ارث زن و مرد ریشه در قواعد فقهی و شرایط اقتصادی سنتی دارد، اما در عمل امروزی ممکن است برای برخی خانوادهها ایجاد پرسش کند.