این حکم به وضعیتی میپردازد که مردی در بستر بیماری، زنی را به عقد ازدواج دائم خود درمیآورد و سپس در همان بیماری پیش از آنکه با او همبستری کند، میمیرد. در چنین حالتی، آن زن از ارث بردن از شوهر تازهاش محروم است. دلیل این قاعده جلوگیری از سوءاستفادههای احتمالی و نقش داشتن ازدواج در آستانه مرگ بر سرنوشت ارث است. اما اگر پس از عقد، یکی از دو حالت زیر پیش آید، زن سهم ارث خود را به طور کامل دریافت میکند: حالت نخست اینکه مرد پیش از مرگ از آن بیماری بهبود یابد (هرچند بعداً به علت دیگری بمیرد)؛ حالت دوم اینکه مرد پس از عقد و پیش از مرگ با زن همبستری کرده باشد، حتی اگر همان بیماری او را از پا درآورد. در این دو حالت، قانون رابطه زناشویی را کامل و مستحکم تلقی میکند و حق ارث را برای زن به رسمیت میشناسد. نکته عملی این است که در این ماده، «دخول» (همبستری) مرز میان محرومیت و برخورداری از ارث تعیین شده است، نه ثبت رسمی ازدواج یا برگزاری مراسم عروسی. بنابراین صرف عقد نکاح در زمان بیماریِ منتهی به مرگ، بدون همبستری یا بهبودی، زن را از ارث محروم میکند.