این حکم برای حمایت از زنی وضع شده که شوهرش در حال بیماری او را طلاق داده و سپس در همان بیماری جان خود را از دست میدهد. در چنین شرایطی، حتی اگر طلاق از نوع بائن باشد (یعنی بدون حق رجوع شوهر)، زن همچنان از همسر سابق خود ارث میبرد. شرط اصلی این است که زن پس از طلاق، ازدواج نکرده باشد و مرگ شوهر هم حداکثر ظرف یک سال از تاریخ طلاق و به همان بیماری که هنگام طلاق داشته رخ دهد. منطق این قانون جلوگیری از سوءاستفاده احتمالی است؛ یعنی اگر مردی برای محروم کردن زن از ارث، در بستر بیماری او را طلاق دهد، نقشهاش بیاثر میشود. بنابراین زن در این بازهٔ زمانی یکساله، حق ارث بردن از داراییهای شوهر را دارد، مگر این که خودش ازدواج مجدد کرده باشد که در آن صورت دیگر از این حق برخوردار نیست. در عمل، اثبات این شرایط بر عهدهٔ بازماندگان یا خود زن است. یعنی باید ثابت شود که طلاق در زمان بیماری شوهر واقع شده و مرگ ظرف یک سال و ناشی از همان بیماری بوده است. اگر زن پس از طلاق شوهر دیگری اختیار کند، حتی اگر شوهر اول در همان سال بمیرد، دیگر ارثی به او تعلق نمیگیرد.