در قانون مدنی ایران، ارث بردن زن و شوهر از یکدیگر به دو شرط اصلی بستگی دارد: نخست اینکه ازدواج آنها دائمی باشد، نه موقت یا صیغهای. دوم اینکه هیچکدام به دلیل قانونی مانند کفر یا قتل عمدی از ارث محروم نشده باشند. وقتی این دو شرط برقرار باشد، هر یک از زوجین در صورت فوت دیگری، به طور خودکار از اموال او سهمالارث میبرند. این حکم حتی در مواردی که ازدواج در بستر بیماری یا در حال احتضار منعقد شده باشد نیز صادق است، مگر اینکه طلاقی در کار باشد. منظور از «ممنوع از ارث» افرادی هستند که به حکم قانون، مانند قاتل یا کافر نسبت به مسلمان، حق ارث بردن ندارند.