در قانون ارث ایران، وقتی یکی از زوجها فوت میکند، سهم همسر بازمانده از داراییهای اصلی مرده (همان «اصل ترکه») محاسبه میشود، نه از باقیمانده پس از کسر بدهیها یا هزینهها. شوهر اگر زنده بماند، نیمی از همه اموال را میبرد و زن اگر زنده بماند، یکچهارم را. این سهمها پیش از هر تقسیم دیگری خارج میشود. همین قاعده درباره خویشاوندانی که از راه مادر به مرده میرسند (مثل برادر یا خواهر مادری) هم صادق است: آنها نیز سهم خود را از اصل دارایی برمیدارند. باقیمانده اموال به کسانی میرسد که از راه پدر نسب دارند (مثل برادر یا خواهر پدری). اگر اموال برای پرداخت همه سهمها کافی نباشد، زیان و کمبود فقط متوجه خویشاوندان پدری میشود و سهم زوج و خویشاوندان مادری دستنخورده باقی میماند.