وقتی فردی فوت میکند و هیچ عمو یا داییای (چه از طرف پدر و چه از طرف مادر) نداشته باشد، فرزندان آنها یعنی پسرعموها، دخترعموها، پسر داییها و دخترداییها بهجای خودشان ارث میبرند. در این حالت، سهم هر یک از این افراد دقیقاً به اندازه سهمی است که پدر یا مادرشان (یعنی همان عمو یا دایی) از متوفی میگرفتند. به عبارت دیگر، اگر عموی متوفی زنده بود سهم مشخصی داشت، حالا فرزندانش همان سهم را بین خودشان تقسیم میکنند. مثلاً اگر متوفی یک عمو داشته که از دنیا رفته و آن عمو دو پسر داشته باشد، این دو پسر عمو بهجای پدرشان ارث میبرند و سهم پدرشان را بین خود بهطور مساوی تقسیم میکنند. این قاعده برای اولاد اخوال (داییها و خالهها) هم به همین صورت جاری است. بنابراین نسلهای بعدی مثل نوههای عمو یا دایی نیز به همین ترتیب و به نوبت جانشین اجداد خود میشوند. در عمل قانون برای جلوگیری از قطع ارث در نبود بستگان نزدیکتر، این زنجیره را ادامه میدهد تا اموال متوفی به خویشاوندان دورتر هم برسد. پس اگر کسی فوت کند و نه عمو و دایی داشته باشد و نه فرزندی از خود، نوبت به پسرعموها و پسر داییهایش میرسد و هر کدام به اندازه سهمی که پدرشان میبرد از ارث بهرهمند میشوند.