در نظام ارثبری ایران، عموها و داییها نسبت به فرزندانشان (پسرعموها و پسر داییها) اولویت دارند. یعنی تا زمانی که یک عمو یا دایی زنده باشد، فرزندان آنها سهمی از ارث نمیبرند. این قانون یک استثنای نادر دارد: اگر تنها وارث یک شخص، یک پسرعموی پدر و مادری (یعنی هم از طرف پدر و هم از طرف مادر به متوفی برسد) و یک عموی پدری (که فقط از طرف پدر نسبت دارد) باشد، در این صورت پسرعمو ارث میبرد و عمو را کنار میزند. اما این استثنا خیلی محدود است. اگر همراه آن پسرعمو، خال یا خالهای هم باشد، یا اگر بیش از یک عمو وجود داشته باشد (حتی اگر همه آنها فقط پدری باشند)، دیگر پسرعمو ارث نمیبرد و عموها ارث را میبرند. به عبارت دیگر، فقط در شرایط بسیار خاص و با ترکیب مشخصی از وراث، پسرعمو میتواند بر عمو مقدم شود. پس نتیجه عملی این ماده این است که در طبقهبندی وراث، عمو و دایی در رتبه بالاتری از فرزندان آنها قرار دارند و پسرعمو و پسر دایی معمولاً تنها زمانی ارث میبرند که هیچ عمو یا دایی زندهای وجود نداشته باشد، مگر در همان حالت استثنایی تکپسرعمو و تکعموی پدری.