این ماده به وضعیتی میپردازد که فردی فوت کرده و از خود عمو و دایی (یا چند عمو و چند دایی) به جا گذاشته است، بدون آنکه پدر یا مادر یا فرزندی داشته باشد. در چنین حالتی، قانون سهم مشخصی برای هر گروه تعیین میکند: دو سوم از دارایی به عموها (اعمام) میرسد و یک سوم به داییها (اخوال). این تقسیم بر اساس نسبتهای خاصی انجام میشود که در ادامه توضیح داده میشود. سهم داییها (یک سوم ترکه) میان آنها به طور مساوی تقسیم میشود. اما اگر در میان داییها، کسی باشد که فقط از طرف مادر با میت نسبت دارد (دایی مادری یا امی)، سهم او از این یک سوم نصف سهم یک دایی عادی خواهد بود. یعنی اگر یک دایی امی باشد، یک ششم از سهم داییها به او میرسد و اگر چند دایی امی باشند، یک سوم از آن سهم به طور مساوی بینشان تقسیم میشود. سهم عموها (دو سوم ترکه) میان آنها به گونهای تقسیم میشود که سهم هر عمو دو برابر سهم هر عمه باشد. اما اگر در میان عموها، کسی باشد که فقط از طرف مادر با میت نسبت دارد (عموی مادری یا امی)، سهم او از این دو سوم نصف سهم یک عموی عادی خواهد بود. یعنی اگر یک عموی امی باشد، یک ششم از سهم عموها به او میرسد و اگر چند عموی امی باشند، یک سوم از آن سهم به طور مساوی بینشان تقسیم میشود. باقیمانده سهم عموها (پنج ششم یا دو سوم باقیمانده) نیز میان عموهای ابوینی (از پدر و مادر) یا ابی (از پدر) به نسبت دو به یک (مرد دو برابر زن) تقسیم میشود.