این ماده درباره سهمبردن برخی وارثان از اصل دارایی مرده است. هر یک از زن و شوهر پیش از هر کس دیگر سهم معینی از کل دارایی را برمیدارند: شوهر نصف و زن یکچهارم. این سهم را «فرض» میگویند یعنی سهمی که قانون برایشان تعیین کرده و به خویشاوندی آنها با مرده بستگی ندارد. کسانی که از راه مادر به مرده میرسند (مثل پدربزرگ مادری یا نوادههای دختر) هم سهم خود را از اصل دارایی میگیرند. اما اگر بعد از جدا کردن سهم زن یا شوهر، دارایی برای دیگر وارثان کم بیاید، این کمبود فقط به خویشاوندان پدری (چه از طرف پدر و مادر باشند چه فقط از طرف پدر) تحمیل میشود. یعنی خویشاوندان مادری از کسر سهم در امان میمانند.