وقتی فردی فوت میکند و هیچ فرزند و پدر و مادری ندارد، نوبت به خویشاوندان کناری یا همان کلاله میرسد. کلاله شامل برادرها و خواهرهای متوفی و فرزندان آنها میشود. حالا اگر متوفی هم برادر و خواهر پدر و مادری داشته باشد (یعنی از هر دو طرف با او نسبت داشته باشند) و هم برادر و خواهر فقط پدری یا فقط مادری، این ماده میگوید که سهم ارث تنها به کلاله ابوینی (پدر و مادری) و کلاله امی (مادری) میرسد و کلاله ابی (پدری) هیچ ارثی نمیبرد. برای مثال، اگر مردی فوت کند و یک خواهر پدر و مادری و یک برادر پدری داشته باشد، تنها خواهر پدر و مادری ارث میبرد و برادر پدری چیزی دریافت نمیکند. دلیل این حکم این است که کلاله ابوینی از هر دو طرف با متوفی مرتبط است و کلاله امی از طرف مادر که در برخی موارد ارث بردن از این طریق اهمیت بیشتری دارد. بنابراین قانون در اینجا کلاله پدری را در حضور کلاله ابوینی و امی از ارث محروم کرده است. نتیجه عملی این ماده این است که در تقسیم ارث میان خویشاوندان کناری، اولویت با کلالهای است که از هر دو طرف با متوفی نسبت دارد و پس از آن کلاله مادری قرار میگیرد. کلاله پدری تنها زمانی ارث میبرد که کلاله ابوینی و امی وجود نداشته باشند.