قانون مدنی ایران برای پسر بزرگ متوفی حقوق ویژهای در نظر گرفته است. بر اساس این حکم، پسر بزرگتر از پدر، صرف نظر از سهم الارث عادی خود، مالک چند قلم کالای مشخص از ماترک میشود. این اموال عبارتند از: انگشتری که پدر معمولاً به دست میکرده، قرآن، رختهای شخصی (لباسهای مخصوص خود او) و شمشیرش. این اقلام به پسر بزرگ تعلق میگیرد و از سهم الارث او در باقیمانده اموال کم نمیشود. شرط اجرای این قانون این است که دارایی متوفی تنها به همین چهار قلم محدود نباشد. یعنی اگر پدر فقط همان انگشتر، قرآن، لباس و شمشیر را داشته باشد و مال دیگری نداشته باشد، این اقلام به پسر بزرگ نمیرسد و باید طبق قواعد عادی ارث بین همه وراث تقسیم شود. در غیر این صورت، پسر بزرگ این اشیا را علاوه بر سهم قانونی خود از باقی مانده اموال دریافت میکند. منظور از «پسر بزرگ» در اینجا پسر ارشد متوفی است. اگر پدر چند پسر داشته باشد، باز هم تنها بزرگترین آنها از این امتیاز برخوردار میشود. این حکم نوعی امتیاز ویژه برای پسر بزرگ در نظام حقوقی ایران محسوب میشود و ریشه در سنتهای کهن دارد.