این قاعده یکی از اصول ساده اما مهم در حقوق ارث ایران است. طبق این ماده، تا زمانی که فرزند مستقیم شخص متوفی (چه پسر و چه دختر) زنده باشد، نوهها و نتیجهها و بهطور کلی نسلهای بعدیِ آن فرزند، هیچ سهمی از ارث نمیبرند. یعنی وجود یک فرزند، مانع از ارثبری تمام نسلهای پایینتر میشود. برای مثال، اگر پدری فوت کند و یک پسر داشته باشد، نوههای آن پدر (فرزندان پسر) سهمی نخواهند داشت. این حکم مطلق است و استثنا ندارد. حتی اگر آن فرزندِ مستقیم از ارث محروم شده باشد یا پیش از تقسیم ارث بمیرد، باز هم نوهها بهجای او ارث نمیبرند؛ بلکه در این صورت، سهم آن فرزندِ مرده یا محروم به طبقات دیگر میرسد. در نتیجه، نوهها فقط در شرایطی ارث میبرند که هیچ فرزند مستقیمی از متوفی در قید حیات نباشد.