این ماده درباره ارث بردن پدر و مادر در شرایطی است که فرد فوتشده نه فرزند داشته و نه نوه یا نتیجهای از خود به جا گذاشته باشد. در چنین حالتی، اگر فقط یکی از والدین زنده باشد، آن پدر یا مادر تمام دارایی را به ارث میبرد. اما اگر هر دو والد زنده باشند، سهم مادر یکسوم و سهم پدر دوسوم خواهد بود. البته استثنایی هم وجود دارد: اگر مادر «حاجب» داشته باشد، یعنی کسی که مانع از دریافت سهم کامل او میشود (مانند برادران یا خواهران متوفی)، در این صورت سهم مادر به یکششم کاهش پیدا میکند و باقیمانده دارایی به پدر میرسد. منظور از حاجب در اینجا وجود فرزندان یا نوادگان نیست، بلکه وجود خویشاوندانی است که طبق قانون مانع افزایش سهم مادر میشوند. در عمل، این ماده زمانی کاربرد دارد که متوفی هیچگونه اولاد یا نوادگانی نداشته باشد و تنها وراث او پدر و مادرش باشند. در چنین وضعیتی، سهمهای مشخصشده در این ماده ملاک تقسیم ارث قرار میگیرد.