ماده ۸۹۸ قانون مدنی در ادامهی دو مادهی پیشین خود (مواد ۸۹۶ و ۸۹۷) میگوید هر وارثی که در آن دو ماده نام برده نشده، از راه خویشاوندی ارث میبرد. یعنی اگر کسی از دنیا برود و وارثانش نه در گروه پدر، مادر، فرزند و همسر (ماده ۸۹۶) باشند و نه در گروه پدربزرگ، مادربزرگ، برادر، خواهر و فرزندان آنها (ماده ۸۹۷)، آنگاه نوبت به بستگان دورتر مثل عمو، عمه، دایی، خاله و فرزندان آنها میرسد. این ماده در واقع قاعدهی کلی را بیان میکند که مبنای ارثبری برای همهی خویشاوندان، رابطهی نسبی یا سببی است. منظور از «قرابت» همان رابطهی خویشاوندی است که میتواند نسبی (از راه پدر و مادر و فرزند) یا سببی (از راه ازدواج) باشد. در عمل، وقتی وارثان نزدیکتر نباشند یا نتوانند ارث ببرند، این ماده راه را برای خویشاوندان دورتر باز میکند تا سهم خود را از ترکه دریافت کنند. تشخیص اینکه کدام یک از بستگان دورتر و به چه اندازه ارث میبرند، بر اساس طبقات و درجات ارث و با مراجعه به مواد بعدی قانون مدنی تعیین میشود. نتیجهی این ماده آن است که ارثبری محدود به چند گروه خاص نیست و هر کس که نسبت خویشاوندی با متوفی داشته باشد، در صورت نبودن وارثان نزدیکتر، میتواند وارث او شود. بنابراین، اگر فردی فوت کند و هیچیک از بستگان درجهیک و دو (مواد ۸۹۶ و ۸۹۷) زنده نباشند، نوبت به عمو و عمه و دایی و خاله و سپس به فرزندان آنها و همینطور بستگان دورتر میرسد.