قانون مدنی در ماده ۸۹۳، سه دسته از وارثان را از نظر نحوه ارثبردن از هم جدا کرده است. دسته اول کسانی هستند که همیشه سهم مشخص و معینی از ارث را دریافت میکنند که به آن «فرض» میگویند، مانند شوهر یا زن که سهمشان در قانون تعیین شده است. دسته دوم کسانی هستند که سهمشان بر اساس نزدیکی نسبی به متوفی تعیین میشود، مانند فرزندان یا پدر و مادر که هر چه نسبت نزدیکتر باشد سهم بیشتری میبرند. دسته سوم افرادی هستند که گاهی با سهم معین و گاهی با نسبت خویشاوندی ارث میبرند، مانند دختر که در برخی شرایط سهم مشخصی دارد و در برخی دیگر بر اساس قرابت ارث میبرد. این تقسیمبندی برای مشخص کردن سهم هر وارث در زمان تقسیم دارایی متوفی اهمیت دارد. مثلاً اگر متوفی فرزند داشته باشد، سهم پدر و مادر او به صورت فرضی (یکششم) تعیین میشود، اما اگر فرزندی نباشد، ممکن است سهمشان تغییر کند. در عمل، برای تشخیص اینکه هر وارث در کدام دسته قرار میگیرد، باید به موارد خاص هر ارث توجه کرد. تأثیر عملی این ماده در این است که نمیتوان همه وارثان را یکسان دید و برای هر کدام بر اساس نوع رابطهشان با متوفی، سهم متفاوتی در نظر گرفت. وکلای دادگستری و قضات هنگام محاسبه سهمالارث، ابتدا باید نوع وارث را از نظر این ماده شناسایی کنند تا بتوانند سهم دقیق او را طبق قانون تعیین نمایند.