در قانون ارث، برخی از خویشاوندان به قدری به متوفی نزدیک هستند که هیچ کس دیگری نمیتواند جلوی ارث بردن آنها را بگیرد. این افراد که در ماده ۸۹۱ قانون مدنی نام برده شدهاند، شامل پدر، مادر، پسر، دختر و همچنین زن یا شوهر متوفی میشوند. به عبارت دیگر، اگر متوفی هر یک از این شش گروه را داشته باشد، هیچ خویشاوند دیگری مانند برادر، خواهر، عمو یا پدربزرگ نمیتواند باعث محرومیت آنها از ارث شود. نکته مهم در اینجا مفهوم «حاجب» است. حاجب به خویشاوندی گفته میشود که به دلیل نزدیکی بیشتر به متوفی، مانع ارث بردن خویشاوند دورتر میشود. اما برای این شش گروه، هیچ حاجبی وجود ندارد و آنها همیشه سهم خود را از ارث دریافت میکنند، حتی اگر متوفی خویشاوندان نزدیک دیگری هم داشته باشد. مثلاً اگر متوفی پدر و یک برادر داشته باشد، پدر ارث میبرد و برادر به خاطر وجود پدر از ارث محروم میشود، اما خود پدر تحت تأثیر هیچ کس قرار نمیگیرد. این قاعده به این معناست که این شش نفر در هر شرایطی وارث قطعی محسوب میشوند و سهم آنها از ارث در قانون به طور مشخص تعیین شده است. تنها چیزی که میتواند مانع ارث بردن آنها شود، موانع کلی ارث مانند قتل، کفر یا لعان است که در مواد دیگر قانون به آن اشاره شده است.