این قاعده به وضعیتی میپردازد که شخصی فوت کرده و از خود فرزندی به جا نگذاشته، ولی نوه یا نتیجه داشته باشد. در چنین حالتی، نوهها و نتیجهها به جای پدر یا مادر خود که از دنیا رفتهاند، وارد ارث میشوند و در کنار پدر یا مادر متوفی (یعنی پدربزرگ یا مادربزرگ خود) سهمالارث میبرند. به بیان دیگر، اگر میت پدر یا مادر زنده داشته باشد و خودش فرزندی نداشته باشد، نوههایش از او ارث میبرند. نکته مهم در اینجا تقدم نسل نزدیکتر بر نسل دورتر است. یعنی اگر متوفی چند نوه داشته باشد که یکی از آنها فرزند پسر بزرگش و دیگری فرزند پسر کوچکش باشد، هر دو به یک اندازه ارث نمیبرند؛ بلکه نوهای که درجه خویشاوندی نزدیکتری با میت دارد، نوه دورتر را از ارث محروم میکند. برای مثال، اگر میت یک نوه (فرزند فرزند) و یک نتیجه (نوه فرزند) داشته باشد، تنها نوه ارث میبرد و نتیجه چیزی دریافت نمیکند.