این ماده قاعدهای اساسی در ارثبری را بیان میکند: هر کس به میت نزدیکتر باشد، ارث میبرد و خویشاوندان دورتر را کنار میزند. به این ترتیب، وراث بر اساس طبقاتی که قانون تعیین کرده، به ترتیب اولویت ارث میبرند. مثلاً فرزندان و همسر (طبقه اول) مانع ارثبری پدر و مادر (طبقه دوم) میشوند. ولی دو استثنا وجود دارد: یکی ماده ۹۳۶ که به نوهها اجازه میدهد به جای فرزند فوتشده خود ارث ببرند، و دیگری وقتی وارث دورتر به عنوان قائممقام وارث نزدیکتر (مثلاً به دلیل فوت او) وارد ارث میشود. در این دو حالت، وارث دورتر و نزدیکتر هر دو سهمی از ارث میبرند.