این ماده به وضعیت ارثبری فرزندان و بستگان افرادی میپردازد که به دلیل قتل یا مانع دیگر از ارث محروم شدهاند. طبق قانون، اگر کسی به خاطر قتل عمدی پدر یا مادر خود از ارث آنان محروم شود، فرزندان خود او از این محرومیت متأثر نمیشوند. یعنی نوههای شخص مقتول همچنان میتوانند از او ارث ببرند، حتی اگر پدرشان (قاتل) از ارث محروم شده باشد. برای مثال، اگر شخصی پدر خود را به قتل برساند و خود از ارث پدر محروم شود، فرزندان این قاتل (نوههای مقتول) از پدربزرگ خود ارث میبرند، مگر اینکه خویشاوندان نزدیکتری مانند عمو یا عمه وجود داشته باشند که سهم آنان را کاهش دهند. در این حالت، نوهها بهعنوان وارثان درجه دوم محسوب میشوند و تنها در صورتی ارث میبرند که وارثان نزدیکتر (مانند فرزندان دیگر مقتول) نباشند. این قاعده در مورد سایر بستگان کسانی که بهدلیل ممنوعیت از ارث (مثلاً به خاطر کفر یا لعان) محروم شدهاند نیز صادق است. یعنی محرومیت یک شخص از ارث، به فرزندان و بستگان او سرایت نمیکند و آنان همچنان میتوانند از اموال متوفی بهرهمند شوند.