پس از فوت یک شخص، اموال و داراییهای او به طور خودکار و بیقید و شرط به وارثان منتقل نمیشود. پیش از هر چیز، باید بدهیها و حقوق مالی که بر عهده متوفی بوده است، از محل داراییهای به جا مانده پرداخت شود. این حقوق شامل دیون عادی، مهریه، خمس، زکات، و همچنین هزینههای کفن و دفن و تجهیز میت میشود. تنها پس از تسویه کامل این تعهدات است که مالکیت وارثان بر اموال باقیمانده قطعی و استقرار مییابد. به عبارت دیگر، ارث بردن یک فرایند دو مرحلهای است: ابتدا اموال متوفی برای پرداخت بدهیهای او به کار گرفته میشود و سپس باقیمانده میان وارثان تقسیم میگردد. وارثان تا پیش از ادای دیون، مالکیتی بر ترکه ندارند و نمیتوانند در آن تصرف کنند. این حکم برای حفظ حقوق طلبکاران متوفی وضع شده است تا پیش از وارثان، طلب آنان از اموال میت وصول شود.