قانون مدنی ایران وارثان نسبی را به سه گروه اصلی تقسیم کرده است. طبقه اول شامل پدر، مادر، فرزندان و نوهها میشود که نزدیکترین خویشاوندان به فرد متوفی هستند. اگر هیچکدام از این افراد زنده نباشند، نوبت به طبقه دوم میرسد که شامل پدربزرگ و مادربزرگ، برادران، خواهران و فرزندان آنها (یعنی برادرزاده و خواهرزاده) است. در نهایت، طبقه سوم شامل عموها، عمهها، داییها، خالهها و فرزندان آنها (پسرعمو، دخترعمو، پسرعمه، دخترعمه، پسردایی، دختردایی، پسرخاله و دخترخاله) میشود. این سه طبقه به ترتیب اولویت قرار دارند؛ یعنی تا زمانی که یک وارث از طبقه اول وجود داشته باشد، وارثان طبقات بعدی ارث نمیبرند. برای مثال، اگر فردی فوت کند و پدر یا مادر یا فرزندی داشته باشد، برادران و خواهران او (طبقه دوم) سهمی از ارث نخواهند داشت. این ترتیب بر اساس نزدیکی نسبی و اولویت خویشاوندان به متوفی تعیین شده است.