قانون مدنی ایران برای انتقال دارایی فرد متوفی به بازماندگانش دو راه مشخص در نظر گرفته است. نخست رابطه خویشاوندی یا نسبی است که از طریق تولد و خون ایجاد میشود، مانند رابطه پدر و فرزند یا خواهر و برادر. دوم رابطه حقوقی یا سببی است که بر پایه پیوندهای شرعی و قانونی مانند ازدواج شکل میگیرد. تنها کسانی میتوانند از متوفی ارث ببرند که یکی از این دو رابطه با او داشته باشند. اگر فردی هیچ یک از این دو پیوند را با متوفی نداشته باشد، از نظر قانون مستحق دریافت سهمی از ارث نخواهد بود.