این ماده فقط به پدر و جد پدری (پدرِ پدر) اجازه میدهد که برای فرزند یا نوهٔ صغیر خود وصی تعیین کنند. یعنی اگر پدر یا جد پدری فوت کنند و بخواهند شخصی را بهعنوان سرپرست و نگهدارندهٔ کودک تعیین کنند، این حق را دارند. اما هیچکس دیگری – مانند مادر، برادر، عمو یا دایی – نمیتواند برای کودک صغیر وصی معین کند. وصی کسی است که پس از مرگ پدر یا جد پدری، کارهای قانونی و نگهداری از کودک را بر عهده میگیرد. در عمل، این قانون محدودیت مهمی ایجاد میکند: تنها دو نفر میتوانند برای کودک وصی انتخاب کنند. اگر پدر و جد پدری هر دو زنده باشند، حق تعیین وصی با هریک از آنهاست، اما اولویت با پدر است. اگر پدر فوت کرده باشد، جد پدری این اختیار را دارد. اگر هیچکدام وصی تعیین نکرده باشند، دادگاه برای کودک قیم تعیین میکند که با وصی تفاوت دارد؛ زیرا قیم توسط دادگاه منصوب میشود، نه با وصایت. نتیجهٔ این ماده این است که وصایت منحصراً در اختیار پدر و جد پدری است و دیگر خویشاوندان یا افراد خارجی نمیتوانند بهجای آنها برای کودک وصی تعیین کنند. این حکم برای حفظ ثبات و جلوگیری از اختلاف در سرپرستی کودکان صغیر وضع شده است.