بر اساس این قاعده، وصیت کننده میتواند وصیت کند که پس از فوت او، مالی که در زمان حیاتش هنوز به وجود نیامده (مثلاً محصولی که بعداً برداشت میشود یا جنسی که تولید خواهد شد) به شخص دیگری برسد. این حکم نشان میدهد که قانونگذار برای وصیت، محدودیتی بر اساس وجود عینی مال در زمان وصیت قائل نشده است. نکته عملی این است که وصیت نسبت به مال ناموجود، تا زمانی که آن مال واقعاً به وجود بیاید و قابل تحویل باشد، معتبر است. یعنی اگر وصیتشونده (موصیله) پس از فوت وصیتکننده، مال مزبور را تحویل نگیرد، اصل وصیت باطل نمیشود. از سوی دیگر، اگر مال مورد وصیت هرگز به وجود نیاید (مثلاً محصول کشاورزی به دلیل آفت از بین برود)، وصیت هم به طور طبیعی بیاثر میشود. این ماده به وصیتکننده این امکان را میدهد که برنامهریزی بلندمدتی برای اموال آینده خود داشته باشد. ولی باید به خاطر داشت که وصیت نسبت به مال ناموجود، مانند هر وصیت دیگری، از یک سوم اموال وصیتکننده قابل اجراست و اگر بیش از آن باشد، نیاز به اجازه وراث دارد.