این ماده به یک باور غلط رایج پایان میدهد: اینکه پدر یا مادر بتوانند در وصیتنامهشان یکی از فرزندان یا هر وارث دیگری را از ارث محروم کنند. طبق قانون، چنین وصیتی هیچ اعتباری ندارد و باطل است. یعنی اگر در وصیتنامه نوشته شود که «فلان پسر از ارث من محروم است»، این بخش از وصیت نامه اجرا نمیشود و آن شخص همچنان سهم قانونی خود را از ارث میبرد. نکته مهم این است که قانون مدنی برای ارث، یک نظام اجباری دارد که سهم هر وارث را مشخص کرده است. وصیتنامه نمیتواند این نظام را نادیده بگیرد و وارثان قانونی را از حقشان محروم کند. تنها راهی که یک شخص میتواند بخشی از اموالش را به کسی خارج از ورثه بدهد یا سهم بعضی ورثه را کم و زیاد کند، استفاده از «وصیت به ثلث» است که سقف آن یک سوم دارایی است و آن هم در چارچوب قواعد خاص خودش.