وصیتکننده (موصی) باید در زمان تنظیم وصیتنامه، اختیار کامل برای انجام آن عمل حقوقی را داشته باشد. یعنی اگر کسی مالی را به دیگری وصیت میکند، باید در همان لحظه وصیت، مالک آن مال بوده و توانایی قانونی برای تصرف در آن را داشته باشد. مثلاً کسی که ورشکسته شده یا محجور (مثل سفیه) است، نمیتواند درباره اموال خود وصیت کند. این شرط در لحظه وصیتنامهنویسی سنجیده میشود، نه زمان فوت. بنابراین اگر موصی بعد از وصیت، اختیار خود را از دست بدهد (مثلاً محجور شود)، وصیتنامه قبلی او همچنان معتبر است. نتیجه نقض این ماده این است که وصیت باطل خواهد بود و اثری ندارد. منظور از «جایزالتصرف» یعنی شخصی که قانون او را از تصرف در اموالش منع نکرده باشد. محجورین (صغار، مجانین و سفهاء) و اشخاص ممنوعالمعامله (مثل ورشکسته) جایزالتصرف نیستند و وصیت آنها در اموالشان نافذ نخواهد بود.