وصیت عهدی نوعی وصیت است که در آن شخصی به عنوان وصی تعیین میشود تا پس از مرگ وصیتکننده، کارهای مشخصی مانند تقسیم اموال یا سرپرستی فرزندان را انجام دهد. بر اساس این ماده، وصی شدن نیازی به قبول اولیه ندارد و صرف تعیین از طرف وصیتکننده کافی است. اما وصی این حق را دارد که تا زمانی که وصیتکننده زنده است، این مسئولیت را نپذیرد و آن را رد کند. اگر وصی تا قبل از فوت وصیتکننده، رد خود را اعلام نکرده باشد، پس از مرگ وصیتکننده دیگر نمیتواند وصایت را رد کند، حتی اگر از وجود این وصیت بیخبر بوده باشد. به این ترتیب، سکوت وصی در زمان حیات وصیتکننده به منزله پذیرش ضمنی تلقی میشود و پس از فوت، رد کردن آن ممکن نیست. نتیجه عملی این حکم آن است که هر کس به عنوان وصی تعیین میشود، باید در زمان حیات وصیتکننده تصمیم خود را بگیرد و در صورت تمایل به رد، آن را به طور صریح اعلام کند. در غیر این صورت، پس از فوت وصیتکننده، قانوناً ملزم به انجام وظایف وصایت خواهد بود و نمیتواند از این مسئولیت شانه خالی کند.