تا زمانی که وصیتکننده زنده است، تصمیم فردی که به نفع او وصیت شده (موصیله) برای رد یا پذیرش وصیت، قطعی و نهایی نیست. یعنی اگر کسی قبل از مرگ وصیتکننده بگوید که وصیت را قبول نمیکند، بعد از فوت او میتواند نظر خود را عوض کرده و وصیت را بپذیرد. اما برعکس، اگر قبل از فوت وصیت را پذیرفته باشد، نیازی به تکرار قبول پس از مرگ وصیتکننده ندارد و همان پذیرش اولیه کافی است. پس از فوت وصیتکننده، وضعیت فرق میکند. در این مرحله، اگر موصیله وصیت را بپذیرد و مالی را که به او وصیت شده (موصیبه) تحویل بگیرد، دیگر نمیتواند پشیمان شود و آن را رد کند. این قانون برای ایجاد ثبات در وضعیت حقوقی اموال پس از فوت وضع شده و از سرگردانی ورثه و دیگران جلوگیری میکند. به بیان دیگر، تا پیش از مرگ وصیتکننده، رد یا قبول وصیت یک تصمیم موقتی است که قابل تغییر است. اما پس از فوت، اگر موصیله هم وصیت را بپذیرد و هم مال را تصرف کند، این تصمیم نهایی و غیرقابل برگشت خواهد بود.