این ماده به حالتی میپردازد که در آن شخص یا گروه خاصی به عنوان ذینفع وصیت تعیین نشده باشد؛ مثلاً وقتی وصیت به نفع فقرا یا برای کارهای عمومی مانند ساخت بیمارستان یا مدرسه انجام میشود. در این موارد، قانون قبول کردن وصیت را لازم نمیداند، زیرا وصیتشونده (موصیله) شخص معینی نیست که بتواند اراده خود را ابراز کند. بنابراین وصیت بدون نیاز به قبول، معتبر است و باید اجرا شود. این حکم به دلیل مصلحت عمومی و آسانسازی امور خیریه وضع شده است.