در قانون مدنی، وصیت یکی از راههای انتقال مالکیت پس از مرگ است، اما برخلاف هبه یا بیع که با قبول طرف در زمان حیات انجام میشود، وصیت در لحظه فوت وصیتکننده (موصی) به تنهایی مالکیت را به کسی که به نفع او وصیت شده (موصیله) منتقل نمیکند. برای اینکه موصیله مالک چیزی شود که به او وصیت شده، باید پس از مرگ موصی آن را قبول کند. اگر موصیله قبول نکند، وصیت از بین میرود و مال در اختیار ورثه باقی میماند. این ماده به این معناست که وصیت یک ایقاع (عمل حقوقی یکطرفه) نیست که با صرف اراده موصی کامل شود، بلکه نیاز به قبول طرف مقابل دارد. قبول کردن هم باید بعد از فوت موصی انجام شود، نه قبل از آن؛ چون تا زمانی که موصی زنده است، وصیت قابل تغییر یا ابطال است و موصیله هنوز حقی در آن مال پیدا نکرده. بنابراین، موصیله میتواند پس از مرگ موصی، وصیت را بپذیرد یا رد کند و تا زمانی که قبول نکرده، مالکیتی برایش ایجاد نشده. نتیجه عملی این حکم آن است که اگر کسی وصیت کند خانهاش را به دوستش بدهد، دوست تا وقتی که پس از مرگ وصیتکننده صریحاً قبول نکند، مالک خانه نمیشود. همچنین اگر قبول نکند، خانه جزو اموال بهجامانده از متوفی محسوب میشود و بین ورثه تقسیم میگردد. این قبول میتواند صریح یا ضمنی باشد، مثلاً اگر موصیله خانه را تصرف کند یا اجاره بدهد، این رفتارها نشانه قبول تلقی میشود.