این ماده میگوید وقتی کسی حق شفعه دارد، یعنی میتواند سهم فروختهشدهٔ شریکش را بخرد، باید فوراً اقدام کند. اگر بعد از آگاه شدن از فروش، بیجهت تعلل کند یا سکوت نماید، حق شفعهاش از بین میرود. پس حق شفعه یک امتیاز موقتی است و برای استفاده از آن نباید معطل کرد. منظور از «فوری» این است که به محض اطلاع از معامله، خریدار باید بدون فوت وقت تصمیم خود را اعلام کند. اگر فروشنده یا خریدار به او خبر دهند و او ساکت بماند یا خرید را به تعویق بیندازد، دادگاه دیگر این حق را به رسمیت نمیشناسد. در عمل، همین که معلوم شود شخص از فروش مطلع بوده و اقدامی نکرده، حق شفعه ساقط میشود. این قانون برای حفظ نظم در معاملات و جلوگیری از بلاتکلیفی وضع شده است. چون اگر شریک بتواند هر وقت خواست ادعای شفعه کند، خریدار و فروشنده همیشه در ناامنی حقوقی خواهند بود. بنابراین، هرکس که حق شفعه دارد باید هوشیار باشد و به محض آگاهی، اقدام عملی مثل مراجعه به دفترخانه یا طرح دعوا را انجام دهد.