حق شفعه به همسایهای تعلق میگیرد که ملکش با ملک فروختهشده مشترک باشد و بتواند سهم فروختهشده را بخرد. این ماده میگوید حتی اگر قرارداد بیع دارای خیار باشد - یعنی فروشنده یا خریدار بتوانند تا مدتی معامله را به هم بزنند - باز هم همسایه میتواند حق شفعه خود را اعمال کند. به عبارت دیگر، وجود خیار در معامله باعث از بین رفتن حق شفعه نمیشود. برای مثال، اگر کسی خانهای را با شرط خیار یکهفتهای بفروشد و همسایهای که ملکش با آن خانه مرز مشترک دارد بخواهد از حق شفعه استفاده کند، قانون به او اجازه میدهد تا سهم فروختهشده را بخرد، حتی اگر فروشنده هنوز بتواند معامله را فسخ کند. خیار در اینجا به معنای اختیاری است که به یکی از طرفین بیع داده میشود تا معامله را بر هم بزند. نتیجه عملی این حکم آن است که حق شفعه مستقل از خیارات موجود در بیع است و اعمال آن منوط به نبود خیار نیست. بنابراین شفیع (همسایهای که حق شفعه دارد) میتواند بدون توجه به خیار فروشنده یا خریدار، سهم مورد نظر را تملک کند.