در مواردی که یک مالِ فروختهشده شامل چند بخش مختلف باشد و تنها برخی از آن بخشها قابلیت اعمال حق شفعه را داشته باشند، شریک میتواند حق شفعه را فقط نسبت به همان بخشهای قابل شفعه اعمال کند. برای مثال، اگر یک ملک مشاع همراه با مقداری اثاثیه فروخته شود، حق شفعه تنها به بخش ملک تعلق میگیرد و شریک نمیتواند به بهانه فروش کل، نسبت به اثاثیه نیز ادعای شفعه کند. در چنین وضعیتی، شریک برای اعمال حق شفعه باید تنها سهم خود از ثمن (قیمت فروش) متناسب با بخش قابل شفعه را بپردازد. یعنی قیمت پرداختی او صرفاً معادل ارزش همان بخش از مال است که حق شفعه دارد، نه کل ثمن تعیینشده برای همه اجزا. این حکم از این جهت اهمیت دارد که مانع از سوءاستفاده از حق شفعه میشود و اجازه نمیدهد شریک به دلیل وجود بخشی غیرقابل شفعه، از اعمال حق خود نسبت به بخش قابل شفعه محروم بماند یا مجبور به پرداخت بهای تمام اجزا شود.