این ماده به وضعیتی میپردازد که در آن یک بنا یا درخت، جدا از زمینی که روی آن قرار دارد، فروخته شود. در چنین حالتی، حق شفعه که معمولاً به شریک در ملک مشاع اجازه میدهد سهم فروختهشده را بخرد، ایجاد نمیشود. به عبارت دیگر، اگر مالک یک ساختمان یا درخت را بدون زمین مجاورش به فروش برساند، همسایه یا شریک در آن زمین نمیتواند با استناد به حق شفعه، آن بنا یا درخت را تصاحب کند. این حکم ناظر به فروش جداگانه اعیان (مانند ساختمان یا درخت) از زمین است. در عمل، چنین فروشی معمولاً زمانی رخ میدهد که بنا یا درخت به صورت مستقل و بدون عرصه، موضوع معامله قرار گیرد. در این حالت، خریدار تنها مالک آن عین میشود و نه زمین، و به همین دلیل، قاعده شفعه که برای جلوگیری از ورود شریک ناخواسته به ملک مشترک وضع شده، قابل اجرا نیست. نتیجه حقوقی این ماده آن است که اگر کسی بخواهد از حق شفعه استفاده کند، باید فروشنده، بنا یا درخت را همراه با زمین فروخته باشد. در غیر این صورت، حق شفعه منتفی است و خریدار میتواند بدون نگرانی از ادعای شریک، مالکیت خود را بر بنا یا درخت حفظ کند.