این ماده دربارهی وضعیتی صحبت میکند که یک ملک مشترک (مثل یک خانه یا زمین) بین دو نفر باشد و یکی از آنها سهم خود را به شخص دیگری بفروشد. در چنین حالتی، شریک دیگر میتواند به جای آن شخص ثالث، همان پولی را که خریدار پرداخته به او بدهد و سهم فروخته شده را برای خودش بخرد. به این اختیار قانونی «حق شفعه» میگویند و به کسی که از این حق استفاده میکند «شفیع» گفته میشود. این حق فقط در املاکی کاربرد دارد که قابل تقسیم باشند، یعنی بشود آنها را به قطعات جداگانه تبدیل کرد. همچنین، شرط اعمال این حق آن است که مال بین تنها دو نفر مشترک باشد؛ اگر تعداد شرکا بیشتر باشد، این قاعده اجرا نمیشود. شریکی که میخواهد از حق شفعه استفاده کند، باید دقیقاً همان مبلغی را بپردازد که خریدار واقعی پرداخته است و در این زمینه حق ندارد مبلغ دیگری تعیین کند. هدف از این قانون جلوگیری از ورود افراد غریبه به ملک مشترک بدون رضایت شریک دیگر است. اگر شفیع از حق خود استفاده نکند یا آن را ساقط کند، معامله بین فروشنده و شخص ثالث به قوت خود باقی میماند و خریدار جدید مالک سهم خریداریشده خواهد بود.