وقتی فردی مالی را به قصد صدقه به شخص دیگری میدهد، دیگر نمیتواند آن را پس بگیرد. این حکم برای هر نوع صدقهای اعم از نقدی، کالا یا هر دارایی دیگر صادق است و فرقی نمیکند که گیرنده نیازمند باشد یا نه. صدقه در قانون به معنای بخشش بلاعوض با نیت قربت الهی تعریف میشود. بر خلاف هبه که در برخی موارد امکان بازگشت وجود دارد، در صدقه این حق به طور کامل ساقط میشود. حتی اگر شرایط مالی بخشنده تغییر کند یا پشیمان شود، قانون به او اجازه پسگرفتن مال را نمیدهد. نتیجه عملی این ماده این است که افراد پیش از اقدام به صدقه باید با دقت تصمیم بگیرند، زیرا پس از انجام آن، مال از مالکیت آنها خارج شده و دیگر قابل استرداد نیست. تنها در صورتی که صدقه به صورت مشروط انجام شده باشد و شرط محقق نشود، یا اگر گیرنده مال را به بخشنده بازگرداند، امکان بازگشت وجود دارد.