این ماده به وضعیتی اشاره دارد که پس از فوت هر یک از دو طرف عقد هبه (بخشنده یا گیرنده)، حق رجوع از هبه از بین میرود. یعنی اگر واهب (بخشنده) فوت کند، ورثه او نمیتوانند هبه را برهم بزنند و مال را پس بگیرند. همچنین اگر متهب (گیرنده) فوت کند، واهب دیگر نمیتواند به بهانه فوت او از هبه رجوع کند. در واقع، قانونگذار فوت را عاملی میداند که رابطه حقوقی هبه را قطعی و غیرقابل برگشت میکند. این حکم استثنایی بر اصل جواز رجوع در هبه است؛ زیرا در حالت عادی و در زمان حیات دو طرف، واهب میتواند تا پیش از قبض (تحویل گرفتن مال توسط متهب) یا در شرایط خاصی پس از آن از هبه برگردد. اما با فوت هر یک از آنان، این امکان برای همیشه منتفی میشود.