وقتی کسی هدیهای را که داده پس میگیرد، باید ببیند که در مدت بین هدیه دادن و پس گرفتن، آن مال چیزی به آن اضافه شده یا نه. اگر این اضافهها به خود مال چسبیده باشد، مثل بزرگ شدن حیوان یا میوهای که هنوز روی درخت است، این اضافهها مال همان کسی است که هدیه را پس گرفته (واهب). اما اگر این اضافهها جدا شده باشد، مثل شیر دوشیده شده از حیوان یا میوهای که چیده شده، مال کسی است که هدیه را گرفته بود (متهب) و پسدادن هدیه شامل آنها نمیشود. این حکم برای این است که حقوق هر دو طرف رعایت شود: کسی که هدیه را پس میگیرد، مال خود را با هر آنچه به آن پیوسته و جدا نشدنی است برمیگرداند، و کسی که هدیه را گرفته بود، منافعی را که در زمان مالکیت خود از آن مال به دست آورده و جدا کرده، برای خود نگه میدارد. در عمل، این ماده بیشتر در مواردی مثل هدیه دادن یک حیوان یا درخت میوهدار کاربرد پیدا میکند.