برای آنکه هبه (بخشش یک مال در زمان حیات) به طور کامل و قانونی شکل بگیرد، صرف اعلام ارادهٔ واهب (بخشنده) کافی نیست. دو شرط دیگر هم باید جمع شود: نخست، متهب (کسی که مال به او بخشیده میشود) باید آن هبه را بپذیرد و دوم، مال مورد هبه را تصرف و قبض کند. یعنی مال تحویل او شود یا به تصرف او درآید. این قبض میتواند شخصاً توسط خود متهب انجام شود یا به وسیلهٔ نمایندهٔ قانونی او (وکیل) صورت گیرد. نکتهٔ مهم دیگر این است که اگر متهب مال را بدون اجازهٔ واهب تصرف کند، این تصرف هیچ اعتبار حقوقی ندارد و هبه محسوب نمیشود. بنابراین، تحویل گرفتن مال باید با رضایت و اذن قبلی بخشنده باشد. در غیر این صورت، اگر متهب خودسرانه مالی را بردارد یا تصاحب کند، از نظر قانون عمل هبه صورت نگرفته و بخشنده همچنان مالک مال باقی میماند.