در عقد رهن، وضعیت حقوقی طرفین یکسان نیست. برای طلبکار (کسی که مال را گرو گرفته است) این قرارداد جایز محسوب میشود؛ یعنی او میتواند هر زمان که بخواهد، یکطرفه آن را فسخ کند و مال مورد رهن را پس دهد. اما برای بدهکار (کسی که مال خود را گرو گذاشته است) این عقد لازم است و تا زمانی که بدهی خود را نپرداخته یا به صورت قانونی از آن آزاد نشده، حق پس گرفتن مال گرو را ندارد. نکته عملی این است که بدهکار نمیتواند صرفاً به دلیل پشیمانی یا تغییر نظر، مال مورد رهن را از طلبکار بازپس گیرد. او باید ابتدا دین خود را تسویه کند یا از راههای قانونی مثل ابراء (بخشش طلب از سوی طلبکار) یا تهاتر (پایان یافتن بدهی با طلب متقابل) از بدهی رها شود. در غیر این صورت، طلبکار میتواند مال را تا زمان دریافت طلب خود نزد خود نگه دارد.