این ماده وضعیت منافع و افزایشهایی که در مال مورد رهن پیش میآید را روشن میکند. منظور از «ثمره» همان میوهها یا محصول و «زیادتی» هر نوع افزایش ارزش یا حجم مال است، مانند چاق شدن گوسفند یا شیر آن. ماده میگوید اگر این افزایشها به صورت متصل باشد - یعنی هنوز از مال جدا نشده باشد، مانند میوه روی درخت - جزو مال رهنی محسوب میشود و همچنان در گروی طلب مرتهن باقی میماند. اما اگر این افزایشها منفصل شود - یعنی از مال جدا گردد، مثل میوهای که چیده شده یا پشم چیده شده گوسفند - این اجزای جدا شده به مالک اصلی (راهن) تعلق دارد و مرتهن نمیتواند آنها را به عنوان بخشی از رهن نگه دارد. علت این تفکیک این است که رهن تنها بر خود مال و اجزای جدانشدنی آن قرار میگیرد، نه بر منافعی که به صورت مستقل درمیآیند. البته این حکم الزامی نیست و طرفین میتوانند در قرارداد رهن برخلاف این قاعده توافق کنند. مثلاً میتوانند شرط کنند که میوههای جدا شده نیز همچنان جزء رهن باشد یا راهن حق برداشت آنها را نداشته باشد. این ماده از قواعد تکمیلی است، یعنی اگر در قرارداد شرط دیگری نشده باشد، همین ترتیب اجرا میشود.