وقتی ملکی یا مالی را در رهن میگذارید، همراه آن هر چیزی که در قانون خرید و فروش به طور خودکار جزو مال محسوب میشود (مثل لولهکشی، سیمکشی، دربها و پنجرههای یک ساختمان) نیز در رهن قرار میگیرد. این شامل مواردی است که برای تکمیل یا استفاده از آن مال ضروری یا متعارفاند، حتی اگر در قرارداد رهن به آنها اشاره نکرده باشید. هدف این قاعده آن است که طلب مرتهن (کسی که مال را گرو گرفته) فقط به خود عین مال محدود نماند و با از بین رفتن یا جدا شدن این متعلقات، ارزش گرو کاهش نیابد. بنابراین اگر وامگیرنده بعداً ادعا کند که فلان تأسیسات یا ضمیمه در رهن نبوده، چنین ادعایی پذیرفته نیست. برای مثال اگر یک خانه رهن داده شود، تمام لولهها، شیرآلات و روشناییهای نصبشده نیز در رهن داخلاند، اما وسایل نقلیه یا اشیایی که به طور موقت در خانه نگهداری میشوند، مشمول این حکم نیستند. ملاک اصلی، تعلق عرفی و دائمی یک چیز به مال اصلی است.