وقتی راهن (کسی که مال خود را گرو گذاشته) ورشکست میشود و اموالش بین طلبکاران تقسیم میگردد، مرتهن (کسی که مال را به عنوان گرو گرفته) در آن قسمت از طلبش که با گرویی پوشش داده نشده، در حکم یک طلبکار عادی محسوب میشود. به عبارت دیگر، اگر ارزش مال گرویی برای پرداخت کامل بدهی کافی نباشد، برای باقیمانده طلبش باید با سایر طلبکاران (غرماء) سر یک سفره بنشیند و به نسبت سهم ببرد. این قاعده در ادامهی ماده قبل اجرا میشود و ناظر به حالتی است که گروگیرنده ورشکست میشود.