وقتی کسی مالی را در گرو میگذارد (مثلاً خانهاش را رهن میدهد) تا وامی بگیرد، اگر بدهکار نتواند بدهی خود را بپردازد، طلبکار (که مرتهن نام دارد) حق دارد طلب خود را از پول فروش آن مال برداشت کند. در این میان، اگر بدهکار به افراد دیگری هم بدهکار باشد، آن طلبکارهای دیگر نمیتوانند پیش از مرتهن از پول فروش مال سهم ببرند. به سخن دیگر، این ماده یک نوع «حق تقدم» برای مرتهن ایجاد میکند. یعنی او در دریافت بدهی خود از محل مال مورد رهن، از همه طلبکاران عادی بدهکار جلوتر است و تا وقتی تمام طلبش پرداخت نشود، بقیه حق برداشت از آن پول را ندارند. این امتیاز دقیقاً به خاطر همان قرارداد رهن است که در آن مال به عنوان وثیقه طلب، در اختیار مرتهن گذاشته شده.