طبق این ماده، در قرارداد رهن میتوان شرط کرد که اگر بدهکار (راهن) در سررسید بدهی خود را نپرداخت، طلبکار (مرتهن) بتواند مال گروگذاشته شده را بفروشد و طلبش را از پول آن بردارد. این اختیار فروش را میتوان در خود عقد رهن یا در یک قرارداد جداگانه به طلبکار داد. نکته دیگر اینکه این وکالت فقط محدود به خود طلبکار نیست؛ بلکه میتوان توافق کرد که پس از فوت طلبکار، ورثه او نیز از این اختیار استفاده کنند. همچنین ممکن است به جای طلبکار، شخص ثالثی به عنوان وکیل تعیین شود که در صورت عدم پرداخت بدهی، مال رهنی را بفروشد و طلب را وصول کند. در عمل، این ماده راهی قانونی برای اطمینان طلبکار فراهم میکند که بدون نیاز به مراجعه به دادگاه، بتواند از محل فروش مال رهنی طلب خود را دریافت کند. اما توجه داشته باشید که این وکالت باید صریحاً در قرارداد یا عقد جداگانه قید شود و صرف رهن دادن مال به معنای دادن چنین اختیاری به طلبکار نیست.